Logo Contactlensinside
ContactlensInside - Editie 3/2022

Biologisch afbreekbaar in de praktijk

Inside de praktijk uit


Of wij een setje biologisch afbreekbare contactlenzen konden aanmeten. Dat was de vraag die de klant direct na binnenkomst in onze praktijk stelde. Ze had zojuist bij de Ekoplaza een gerecyclede papieren zak laten vullen met onbespoten tomaten en was op weg naar onze praktijk nog even binnengewipt bij de Marqt voor een biologische fles droge wit om haar tofumaaltijd voor die avond mee weg te spoelen. Biologisch was haar middle name en haar volgende missie was een zichtoplossing waar een volgende generatie geen verdere schade aan zou ondervinden. Biologisch afbreekbare contactlenzen.
“Ik heb begrepen dat er in de hele wereld zo’n 140 miljoen mensen zijn die contactlenzen dragen. Ik durf mijn handen in een stikstofvrij vuurtje te steken dat het grootste gedeelte van deze mensen geen idee heeft wat er met hun weggegooide contactlenzen gebeurt. Waar deze belanden wanneer ze tussen het restafval in de grijze kliko wordt gegooid. Sterker nog, mijn handen branden nog steeds in dat vuurtje, want het gros van de mensen die contactlenzen dragen gooit hun contactlens gewoon in de wc-pot. Boven op het avondplasje om het daarna gezamenlijk richting het riool te sturen.”
Mijn gedachten gingen terug naar mijn jeugd, toen mijn vader mij in de badkamer betrapte. Nee, niet tijdens mijn eerste hormonale belevenis, maar op het moment dat ik een plat gekauwd stukje Stimorol kauwgom stond op te rollen. Tussen de wijs- en middelvingers van mijn handen. Net zolang rollen totdat het een kleinere doorsnede had dan de gaatjes van het afvoerputje in de wastafel. Het leek mij ontzettend interessant om het stukje kauwgom door het afvoerbuisje en door het riool te spoelen. Om daarna in alle rust en onwetendheid mijn tanden te poetsen. Geen idee wat mij bezielde op dat moment. Mijn vader duidelijk ook niet. Die zag een verstopte wastafel, een loodgieter met voorrijdkosten en een uitgebikte badkamervloer, omdat in zijn gedachten precies in het midden van de badkamer het stukje gum zou gaan uitdijen. Opzwellen. De paniek en woede was duidelijk zichtbaar. Diezelfde paniek zag ik bij de reformklant die mij vroeg naar biologisch afbreekbare contactlenzen. “Wist u dat er inmiddels al ik weet niet hoeveel plastic in ons lichaam zit? Vissen eten het plastic dat in de zee belandt. Diezelfde vissen eten wij weer op. De gehele voedselketen zit vol met plastic! De contactlenzen die mensen dragen en ’s avonds met het grootste gemak door de wc spoelen, komen bij een waterzuiveringssysteem terecht, maar zijn te klein om te worden gefilterd. Die komen ook in ons kraanwater terecht! U laat uw klanten hun handen wassen met contactlenzen. Om vervolgens weer andere contactlenzen in hun ogen te stoppen. De contactlenscyclus is compleet!”
‘s Avonds in de trein naar huis heb ik toch na zitten denken over het gesprek met deze bewust in het leven staande vrouw. Biologisch afbreekbare contactlenzen. Bestaat het al? Zo nee, waarom niet? Hoe milieuonvriendelijk is het dragen van contactlenzen eigenlijk? En ja, ik gooi mijn silicone hydrogel lens ook gewoon in het toiletpotje en spoel het richting het waterzuiveringssysteem. Ik begrijp nu waarom ik na mijn eerste kopje koffie in de ochtend best goed kan zien. Daar zitten mijn daglenzen van de vorige maand, na zuivering, natuurlijk in. Zouden we statiegeld moeten gaan heffen op contactlenzen? De halve liter flesjes water die er doorheen vliegen bij ons thuis, zijn voor mijn kinderen een serieuze bron van inkomsten geworden. Elk weekend wandelen zij met een tas vol statiegeld naar de supermarkt en vullen na thuiskomst met veel gejubel hun spaarpotten. Kunnen we contactlenzen eigenlijk wel recyclen? Of horen ze thuis in de plasticbak?

Die avond ben ik direct in actie gekomen. Het oude Tupperware bakje dat al jaren op de nominatie staat om weggegooid te worden, gaat dienstdoen als contactlens recycle bak. Mijn dagelijks weg te gooien setje lenzen gaat een nieuw leven krijgen. Misschien worden ze ingezet als verpakkingsmateriaal of als grondstof voor een 3D-printer. Misschien worden ze een speelgoedtrein of een boterhamzakje. Mij maakt het niet zoveel uit, maar de gedachte dat er straks geen vissen meer rondzwemmen met -2.25 dioptrie in hun buik geeft mij al voldoening. Wie doet er mee?

Alfred Kuiper

Alfred Kuiper is een bijna 40'er met zijn VWO-diploma op zak,  die via het werken in hotels en op de lucht- haven Schiphol als assistent bij Visser Contactlenzen is terechtgekomen, eerst bij het VUmc en sinds kort bij optilens op de Munt in Amsterdam. Grootste passie? Schrijven. Hij hoopt ooit nog eens een boek uit te kunnen brengen. Met Simon Carmiggelt als grootste voorbeeld.

Meer van Alfred Kuiper
Opslaan als PDF
Reacties op dit artikel

Er zijn nog geen reacties geplaatst op dit artikel.