Logo Contactlensinside
ContactlensInside - Editie 1/2021

Corona moeheid in de praktijk

Inside de praktijk uit


Het is april 2021 wanneer u dit leest. Een maand geleden, toen ik dit schreef, waren we moe. Corona moe. Moe van alle regels waar we aan moeten voldoen, moe van de beperkingen, moe van het continu de deur openhouden en weer dichtdoen, omdat er maar één klant tegelijk naar binnen mag. Ik moet eerlijk bekennen dat ik weleens niet die deur heb opengehouden. Doe het maar even zelf, was mijn gedachte dan. Ik ben nu al 26 keer naar die deur gelopen. Ik laat ons deurbeleid nu even voor wat het is. Sorry.
De klanten zijn er ook wel een beetje klaar mee. Laatst was er een meneer die bijna geen vel meer op zijn handen had. “Wassen meneer de opticien. De hele dag ben ik maar aan het wassen. Tussen mijn vingers, onder mijn nagels, bij mijn handpalmen, boven op mijn handen. Kom ik hier bij u, moet ik nog vier keer mijn handen wassen. Ik ben een beetje uitgewassen. En dan hebben we het nog niet eens over het desinfecteren. Spraytje bij de supermarkt, druppeltje bij de dokter, daarna naar de apotheek die in hetzelfde gebouw zit, maar een eigen spraycultuur heeft. Zonder pompen kom je er niet in. Hier word ik ook verwelkomd door sanicure. En daarna ook nog vier keer mijn handen wassen. Mondkapjes! Breek me de bek niet open! Nou ja, dat zie je niet eens achter zo’n blauwe lap. Ik ben er klaar mee.”
Beurse ellenbogen, daar hoor ik de mensen ook over klagen. Van al dat getik aan elkaar in plaats van handen schudden. Er schijnen hier in Amsterdam ook spontane boksevenementen te zijn ontstaan. En dan niet dat Badr weer eens de ring instapt om zijn kinderbijslag bij elkaar te knokken. Nee, gewoon in het Vondelpark. Elkaar tegenkomen. Even een boks doen. En dan onder het genot van een drankje en een muziekje een soort van festival te gaan houden. De enige corona die daar rondgaat komt uit een flesje. Althans, dat denken ze zelf. 
We zijn zichtbaar moe van al dat corona-gedoe. Nu hebben wij in de optiek nog het geluk dat we als essentiële, cruciale of vitale sector zijn bestempeld. Ik zet deze drie bijvoeglijk naamwoorden maar even op een rijtje, want een jaar geleden dacht ik nog dat je krachtig en fit moest zijn, voordat je je kinderen naar de noodopvang mocht sturen. Dat kon ik toen niet zo goed rijmen. Maar wat die cruciale sector betreft hebben wij aanmerkelijk minder te klagen dan bijvoorbeeld de Escape hier om de hoek. Om maar een willekeurige nachtclub uit de hoofdstad te noemen. De bril moet vervangen kunnen worden, dansen in de nacht mag niet. De glazen moeten worden aangepast, maar dansen in de nacht mag niet. De contactlenzen wachten niet op vaccinatie, maar dansen in de nacht mag nog steeds niet. Begrijpelijk, maar ontzettend zuur en duur voor alle nachtclubeigenaren. Die zijn nu al een jaar uit het nachtleven verdwenen. Het geeft voor ons als essentiële contactlenzenspecialisten wel weer wat meer perspectief om onze nachtlenzen goed aan te kunnen meten. Na de avondklok de lenzen in en de volgende ochtend pas weer uit. Voor het ultieme zicht de volgende dag. 
Meneer Van Maanen was vorige week ook moe. Nou ja, meer zijn ogen dan. “Ik heb hele droge ogen”, aldus een vermoeid uitziende meneer Van Maanen. “Dat heeft de oogarts tegen mij gezegd. Dus doe maar voor één maand contactlenzen, want die doosjes van zes die u besteld heeft, daar heb ik niks aan in deze tijden. Corona, droge ogen, het heeft natuurlijk allemaal met elkaar te maken. Dat begrijpt u zelf toch ook wel? Dat hoef ik u als specialist toch niet uit te leggen?” Alles wat wordt besproken in de meetruimte lijkt corona gerelateerd. Mondkapjes zorgen ervoor dat je brillenglazen beslaan. Van thuiswerken krijg je extreem droge ogen en dus ga je sneller door je contactlenzen heen. Waarom bent u open, maar is de kapper dicht? Moet ik dat mondkapje echt ophouden, terwijl u achter zo’n plastic raam zit? Vindt u Rutte ook zo’n vitale man? We zijn allemaal moe. Dus kom maar door met dat vaccin.

Alfred Kuiper

Alfred Kuiper is een bijna 40'er met zijn VWO-diploma op zak,  die via het werken in hotels en op de lucht- haven Schiphol als assistent bij Visser Contactlenzen is terechtgekomen, eerst bij het VUmc en sinds kort bij optilens op de Munt in Amsterdam. Grootste passie? Schrijven. Hij hoopt ooit nog eens een boek uit te kunnen brengen. Met Simon Carmiggelt als grootste voorbeeld.

Meer van Alfred Kuiper
Opslaan als PDF
Reacties op dit artikel

Er zijn nog geen reacties geplaatst op dit artikel.