Logo Contactlensinside
ContactlensInside - Editie 4/2018

Scheiden in de praktijk

Inside de praktijk uit


“Ik denk dat wij volgend jaar moeten gaan scheiden”, zei mijn vrouw terwijl we net met het hele gezin de kerstboom hadden opgetuigd. Ballen, slingers, kroontjes, zeepbel effecten, glitter sterren en rendieren, geheel volgens het Frozen-concept. De piek zat ook al op ons werk. Kinderen blij, papa en mama blij. Zoals we de afgelopen drie jaar het versieren van de kerstboom geheel naar de smaak van de kinderen hebben uitgevoerd. Vorig jaar hadden we een Ninjago blauwspar, het jaar daarvoor een Playmobil-Nordmann en het jaar daar weer voor een Plopsaland Douglasspar.

Het aftuigen van de boom stond mij na deze mededeling nader dan het optuigen. “Hoezo scheiden?”, was mijn reactie na de donder bij heldere hemel uitspraak. En dat terwijl de kinderen gewoon naast ons zaten en zojuist hun Elsa en Olaf pak hadden aangetrokken, om de kerstsfeer nog sterker te maken in ons toch al zo gezellige en warme huis. Tot die uitspraak van mijn vrouw dan. Daarna voelde het aan alsof de deur van de koelvriescombinatie al drie dagen had opengestaan. Alsof het sneeuweffect op de kerstboom niet uit een spray kwam, maar rechtstreeks uit de lucht was komen vallen in onze inmiddels ijskoude woonkamer. Zie je wel! Zij wilde dit jaar een kunstboom en zij gaf de doorslag dat het thema dit jaar Frozen moest zijn. Het was een voorteken. Alles hier in huis is koud en nep! 

“Hoezo scheiden?!”, riep ik voor de tweede keer, maar nu met een onvervalste André Hazes-snik in mijn stem. Het “Ik zit hier heel alleen kerstfeest te vieren” stond mij nader dan “Jingle Bells” uit volle borst mee te galmen. Ik zag mijzelf rondlopen in de videoclip van Wham!. Maar dan het jaar later. Zou volgend jaar kerst in mijn papa-weekend vallen? 

“Hoezo scheiden?!!”, klonk het voor de derde keer, maar nu als een uithaal van Glennis Grace in de finale van America's got Talent. “Omdat we altijd maar alles in die vuilnisbak gooien”, zei mijn fiscaal partner en tevens huisgenote, want in die gevoelstoestand bevond ik mij op dat moment. “En onze kinderen dan? En de opbouw die wij zojuist op het dak hebben gezet. En de....de .... de vuilnisbak? Wat heeft die vuilnisbak in vredesnaam met onze aankomende scheiding te maken?”

“Scheiding? Hoezo scheiding? Nee gekkie. Ik ga niet bij jou weg. Wat denk jij wel niet. Die alimentatie kun jij niet betalen. Nee, ik bedoel het afval. We moeten het afval meer gaan scheiden. Papier in de papierbak. Glas in de glasbak. Overtollig eten in de groenbak. En die contactlenzen van jou, die je nu altijd in de toiletpot gooit, daar kunnen wij volgens mij ook wel iets mee doen.”

Dat laatste klopt, en is geen sprookje a la Frozen of nachtmerrie als een scheiding. Zo'n 75% van de contactlensdragers, blijkt na onderzoek, is bereid om mee te werken aan het recyclen van zijn of haar contactlenzen. En zo moeilijk is dat natuurlijk ook niet. Wanneer je bedenkt dat er in Nederland 70 miljoen contactlenzen per jaar van vinger richting oog gaan, dan is dit een serieuze recycle-markt. En of je de comfilcons, de omafilcons, de nesofilcons of de senofilcons nu in de toiletpot gooit of in een speciaal daarvoor gemaakt recycle bakje, dat maakt voor de contactlensdrager niet zoveel uit. Maar voor het milieu en de wereld waar onze kinderen en kleinkinderen straks in komen te leven natuurlijk wel. De plastic zee heeft ons inmiddels overspoeld, maar “Lake Silicone Hydrogel” nog niet. Tijd om daar mee aan de slag te gaan. Gelukkig heeft een groot recycle bedrijf (TerraCycle) daar een mooi programma voor ontwikkeld. Niet om er nieuwe contactlenzen mee te maken, nee, de blisters en de contactlenzen worden na gebruik gerecycled tot duurzame producten. Nieuw jaar, nieuwe ideeën. Laten wij vanuit onze winkels en praktijken in 2019 aandacht besteden aan het hergebruiken van de producten die wij met passie adviseren en verkopen  aan onze klanten. Denk aan de kinderen die dit jaar misschien geholpen hebben bij het opzetten van de kerstboom. Zij willen dit vast nog vaker doen. Scheiden dus. En een goed nieuwjaar gewenst!

Alfred Kuiper

Alfred Kuiper is een bijna 40'er met zijn VWO-diploma op zak,  die via het werken in hotels en op de lucht- haven Schiphol als assistent bij Visser Contactlenzen is terechtgekomen, eerst bij het VUmc en sinds kort bij optilens op de Munt in Amsterdam. Grootste passie? Schrijven. Hij hoopt ooit nog eens een boek uit te kunnen brengen. Met Simon Carmiggelt als grootste voorbeeld.

Meer van Alfred Kuiper
Opslaan als PDF
Reacties op dit artikel

Er zijn nog geen reacties geplaatst op dit artikel.